تصور

مرد بر دریاچه ی ساکت ابر خوابیده است

با قایقی به کوچکی شادیهایش

در محاصره فرشتگان خداوند

و دزدانه می اندیشد

به دختری که رو به افق گریه می کند

با دستانی حلقه شده به زانو

گیسوانی قصه گو با باد

و ...

دهانی تهی از لبخند بر پشته های کوه

به خود می نالد............................

                  .............................

                  .............................

بخوای نخوای دوست دارم

                               یه وقتی که من نبودم

                                                           بی خبر از اینجا نری

                                                                                   بدون یک خداحافظی

                                                                                                      بری و تنهام بزاری

                                                       فکر نکنی اگه بری زندگی کمرنگ نمیشه

اگه بری شبا چشام یک لحظه ام خواب نداره

                                                       آسمون آرزوهام

                                                                            یه جرعه مهتاب نداره

                                                                                                        راستش دلت میاد بری

                                                                            بدون من به یک سفر

                    بعدش فراموشم کنی برات بشم یه رهگذر

 اصلا بگو که

                   دوست داری اینجور دوست داشته باشم

                                                                      اسم تو رو مثل گلا

                                                                                              تو گلدونا داشته باشم

                                                                   حتی اگه دلت نخواد

                                           اسم تو ،تو قلب منه

چهره تو بازم میاد وقتی که بارون می زنه

                                                     ای کاش منم تو آسمون

                                                                                  یه مرغ دریایی بودم                        

شاید دوستم داشته باشی اگه یه آهوی صحرایی بودم

                                                                   ای کاش می دونستی چشماتو به صد تا دنیا نمی دم

یه موج گیسوی تو رو به صد تا دریا نمی دم

                                                                   به آرزوهام می رسم وقت یکه تو پیشم باشی

اونوقت خوشبخت میشم مثل فرشته های نقاشی

                                                                   نامه داره تموم میشه مثل متوم نامه ها

اما تو مثل آسمون عاشقی و بی انتها

برگرد

      برگرد بی تو بغض فضاوا نمی شه

                                                 یه شاخه یاس عاطفه پیدا نمیشه

                                                                                             قلبم غبار داره و معنا نمیشه

                                                     غم در مریم آبی دل جا نمیشه

       دریای تو پناه نگاه شکسته است

                                                هر دل که مثل قلب تو دریا نمیشه

                                                                                     می خواستم بچینم از آنسوی دل گلی

                                                    اما بدون تو که گلی وا نمیشه

    زیباترین گلی که پسندیده ام تویی

                                                      گل مثل چشای تو زیبا نمیشه

                                                                                          بی تو شکسته شد غزل آشناییم

                                                     این رسم مهربانی دنیا نمیشه

آرامش

می خواهم یک قصری بسازم پنجره هاش آبی باشه

من باشم و تو باشی و یک شب مهتابی باشه

می خوام یه کاری بکنم شاید بگی دوستم داری

می خوام یک حرفی بزنم که دیگه تنهام نزاری

می خوام برات از آسمون یاسهای رنگی بچینم

می خوام که جادوت بکنم همیشه پیشم بمونی

از تو کتاب زندگیم یه حرف رنگی بخونی

امشب م یخوام برای تو یک فال حافظ بگیرم

اگه که خوب در نیومد به احترامت بمیرم

امشب می خوام تا خود صبح فقط برات دعا کنم

برای خوشبخت شدنت خدا خدا خدا کنم

امشب می خوام رو آسمون عکس چشاتو بکشم

اگر نگاهم نکنی ناز نگاتو بکشم

می خوام تو رو قسم بدم به جون هر چی عاشقه

بجون هر چی قلب صاف رنگ گل شقایقه

تورو م یخوام چونکه اسمت به من خیلی آرامش میده

نمی دانم دلم بسیار تنگ است

                   میان من و تو دیوار سنگ است

                                        به امیدی که برگردی دوباره نگاهم

                                                                        بر در و گوشم به زنگ

به روی گونه تابیدی و رفتی

                   مرا با عشق سنجیدی و رفتی

                                                   تمام هستی ام نیلوفری بود

                                                               تو هستی مرا چیدی و رفتی

نجیب من به تو اصرار می کنم 

 برگرد

به خوب بودنت اصرار می کنم

 برگرد

کنار پنجره می ایستم و اسمت را هزار بار تکرار می کنم

 برگرد

میان این همه عابر

میان این همه جمع

ببین فقط به تو اصرار می کنم

 برگرد

در این غروب دلگیر و این دو چشم بیدار

هوای ناب رفتن هوای ناب دیدار

کنون ز خود جدایم گرفته بغض خشم

هوای گریه دارم برای آخرین بار

تمام شب نشستم به یک امید واهی

خبر نشد ز راهی خبر نشد ز دلدار

برای مخاطبم

 دل من به قفله اما دست تو مثله کلیده                                        

 می خوام از تو بنویسم کاغذم سفیده

یه سوال عاشقونه بگه هر کسی می دونه     

 اونکه دادم دل و دستش چرا دل به من نمیده؟

چه قدر دعا کنم من،خدا رو صدا کنم من

دست من به آسمون نیمه شب دم سپیده

گفتم از عشق تو می خوام سر بزارم به بیابون

گفت تو عاقلتر از اینی،این کار از تو بعیده

التماس کردم که یکشب لااقل بیا تو خوابم

گفت که هذیون و تموم کن انگار تبت شدیده

گفتم آرزو دارم تو مال من بشی یه روزی

گفت تو این دنیای بی رحم کی به آرزوش رسیده

اونی رو که دوست نداری دنبالت می یاد تا آخر

اونی که دنبالشی تو،چرا دائم ناپدیده

تو از اون روزی که رفتی دل من دیوونه تر شد

رنگ من که هیچی  زیبا رنگ آسمون پریده

سرنوشت گریه نداره اینو خودت گفتی اما

تو دل من نمیدونم چرا باز یکم امیده

تو منو گذاشتی رفتی اما می خوام بنویسم

چقدر واسم عزیزه اونکه  از دل من دل بریده

غزل یا قصیده

کدوم غزل کدوم قصید ای تو

                                   که پیش تو ترانه هام حقیره

                                                                    هوای تو هوای تو چه تازه س

                                                                                             آدم می خواد تو این هوا بمیره

                                                                    ترانه هام نجیب و عاشقانه س

                                      تمام خوندم فقط بهانه س

بهانه ای برای تو بودن

مردن و عاشقانه با تو بودن.

"دوستت دارم''  با چه زبونی بگم

 
      به زبان ایتالیایی è       Ti Amo

        به زبان یونانی è        S'ayapo philo Su

به زبان روسی      è       Ya vas liubli

              به زبان پرتقالی è                  Amo – te

به زبان فارسی         è      Dooset Daram

        به زبان آلمانیè            Ich liebe dich

به زبان اسپانیایی       è                Te quiero

به زبان سوئدی       è        Jag a Iskan dig

به زبان هندی            è      Mai tujhe pyaar kartha ho

به زبان فرانسه         è               Je t'aime

         به زبان ارمنی è          Jiroum em kez

به زبان انگلیسی          è              I Love You

           به زبان ترکی è              Seni seviyo rum

         به زبان دانمارکی è          Jeg elsker dig

به زبان چینی              è       Mi tuzya var ruem karata

به زبان سوئیسی            è           Cha'ha di ga''rn

به زبان برزیلی          è           Eu te arno

به زبان هلندی            è               Ik hou van jou

به زبان عربی          è         Ohebbak

من کیستم؟

بوی غربت می دهم، اما غریب نسیم

گر چه می دانم که،من در غریبی زیستم

مثل رود در بستر، این خاک را طی کرده ام

تا بفهمم عاقبت در جستجوی کیستم

در عبور لحظه بر روی پای اشتیاق

لب شکسته از خستگی ،اما همچنان می ایستم

دست بادی برگهای سبز عمرم را ربود

چه نشستی که شکستم زیر بارون،غم غربت

خالی از نغمه شوقم، پرم از قصه محنت

گم شدم تو شهر ظلمت

رد پای تو شبا نیست

با صدای هق هق من کسی اینجا آشنا نیست

ای صدای آسمونی پرم از هر چه شنیدن

کاشکی می شد پر کشیدن

بر هوای با تو بودن

""چون غروب خیلی قشنگه تو خود خود غروبی

چی بگم قحطی واژه است

هر چی هست تو خیلی خوبی"""

معنای عشق

عاشقی یعنی اسیر دل شدن

با هزاران درد و غم یکی شدن

عاشقی یعنی طلوع زندگی

با صداقت همنشین گل

عاشقی یعنی که شب را تا سحر

غرق در دنیای رویا ها شدن

عاشقی یعنی تحول،انتظار

مثل ماه آسمان تنها شدن

عاشقی یعنی دو دیده تا ابد

پر ز گوهر های دریایی شدن

 بی تو می میرم

      ای بسته به تو همه وجودم

              من لایق عشق تو نبودم

                    عشقی که  نهفته در دلم بود

                          در راه محبت کم بود

                                 من از تو ،تو از من به خود رسیدم

                                            با عشق تو من خدا رو دیدم

                                                     بی تو رفتم،بی تو ماندم

                                                             باورم هرگز نبود بی تو  بمانم

                                                                          بی تو خسته دل شکسته

                                                                 ای همه بود و نبودم

                                                           سوگند به خالق محبت

                                                 سوگند به پاکی و محبت

                                    اکنون که چرا از تو غریبم

                               زان عشق تو گشته بی نصیبم

                من بی تو ز جان خویش سیرم

   کاش می شد  که به پای تو بمیرم...

غروب

همیشه واسه من نشونی

از تو بوده

برام یک یادگاری

جز این خبری نمونده

چی میشد اگه دروغ  تو لحظه ی ما  جا نداشت

چی میشد اگه دورنگی هم دیگه معنا نداشت

آمدم به پیشوازت با یک سبد شقایق...

اما افسوس که امواج نگاهت به ساحل فراموشی جاری است.

توی آسمون دنیا هر کسی ستاره داره

چرا وقتی نوبت ماست آسمون جایی نداره

دیگه باور کردم این رو که باید تنها بمونم

تا دم لحظه مردن شعر تنها بی بخونم

وقتی که تنها میشم

با گریه یادت می کنم.

سخت است می دانم

 ولی یک روز عادت می کنم.

نام:عاشق

فامیل:سرگردان

نام پدر:کوه رنج

نام مادر:سلطان غم

محل تولد:دنیای فراموش شدگان

محل سکونت:قهر مکافات

آدرس:خیابان بد بختی کوچه تنهایی پلاک عشق

آدرس گیرنده:خیابان عشق چهار راه محبت کوچه دوستی درب سرنوشت

آدرس فرستنده:خیابان غم چهار راه اشک کوچه دوستی درب انتظار پلاک مرگ

 چه مهمانان بی دردسری هستند مردگان!

نه به دستی ظرفی را چرک می کنند و

 نه به حرفی دلی را آلوده.

تنها

به شمعی قانع اندو اندکی سکوت

امتحان

                                                                         عزیزم سلام

                                                                   یک چیزی

                                                      بیا بی وفا بشیم

                                             دوست دارم که

        ما یک جوری از همدیگر جدا بشیم

                   فکرشو کردم و گفتم واسه چی دیوونه بشیم

                                        بهتره ما هم مثل تموم عاقلا بشیم

                                                   هدف منو تو ار حرفای زیبامون چیه؟

                                                         کاشکی تصمیم بگیریم با یکی آشنا بشیم

                                                  می دونی؟ دیدم نمیشه منو تو با هم باشیم

                                       هر کدوم باید بریم دوباره مبتلا بشیم

                 ما دو تا اسیر همدیگر شدیم یه جور بد

کاش فراموش کنیم و از دست هم رها بشیم

                دور شدیم از حرفای روزای آشناییمون

                                    سخته اما بیا باز مثل غریبه ها بشیم

                                             ستاره خواستم بچینم اما دستم نرسید

                                                    ما باید نزدیکتر از این به ستاره ها بشیم

                                                        یه چیزی مثل یک اشک منو رها نمی کنه

                                                     بیا امشب منو تو غرفه دعا بشیم

                   فکرش رو کردی دیگه خدا ما رو  دو ست نداره؟

            بیا باز بنده های عزیز واسه خدا بشیم

 خواستم امتحان کنم تو رو ببینم چی میگی

                   بیا به هر چی که بود توی شعر بی اعتنا بشیم.

""میترا""

به قرانی که خطتش بی شمار است

        به اقای که تیغش ذلفقاره

                 سراز بالین عشقت برندارم

                            که تا دین محمد بر قرار است

(میترا)

کنم هر شب دعایی که از دلم بیرون روی ولی آهسته می گویم :

الهی بی اثر باشد

سکوت

 می نشینم پشت بام و به آسمان خیره می شوم

ابر هایی که می روند و می آیند

پرنده هایی که سبک و سبک تر از من در آسمان سیر می کنند،

نسیم که  در وجود زخمی ام می پیچد

سر و صداها که دور می شوند و سکوت که آدم را با خودش تنها می گذارد

می نشینم و ساعت های زیادی به تو فکر می کنم

تویی که دلم را لرزاندی و روزهای زیادی مرا به خود مشغول داشتی

اما واقعیت چیز دیگه ای بود...

از خودم بدم می آید همیشه می گویم شاید من بودم .شاید باید

چیز دیگه ای می گفتم یا بهتر رفتار می کردم

و ...

اگر اینگونه بود خواستنی تر بودم